Musical op Het Noordik

De aanloop: Eerste Christelijk Lyceum te Haarlem

Margrith Vrenegoor, Jan Wolters, Petra Spuijbroek

In augustus 1981 ging ik werken als leraar Nederlands aan het Eerste Christelijk Lyceum te Haarlem; eerst in een halve baan als vervanger, later dat jaar kwamen daar enige uren bij. Dat eerste jaar was gewoon een kwestie van overleven: ik moest alle zeilen bijzetten om de ervaringen van de dagelijkse onderwijspraktijk te verwerken.

Het daaropvolgende jaar maakte ik kennis met Margrith Vrenegoor en Jan Wolters. Zij waren bezig met de voorbereidingen van een muziekavond. Of ik ook iets wilde doen? Natuurlijk wel. En zo rolde ik in het programma Eten: tijdens de voorstelling in de aula kreeg het publiek een menu voorgeschoteld - door leerlingen gekookt onder leiding van conciërge/ex-kok Evert Hogenbirk - met tussen de gangen door een muziekvoorstelling, bestaande uit nummers over eten ...

Het programmaboekje Eten

Aan het einde van het cursusjaar vroeg Margrith mij (de opvolger van de) begeleidend pianist te worden. En zo zat ik elke vrijdagmiddag betaald piano te spelen, te genieten en volop te leren ... Wat een begin van het weekeinde!

Het cursusjaar 1983-1984 stond in het teken van het 65-jarig schooljubileum. In de tot circus omgebouwde aula werd een programma rond geld opgevoerd.

In de cursus 1984-1985 kwam het muziekprogramma Treinen. Dat draaide om een nieuwe meidengroep op jacht naar hits en succes. Margrith had de overall leiding, de muziekdocent Jan Wolters leidde het combo en het orkest, de docente handvaardigheid Petra Spuijbroek zorgde voor décors en requisieten, en ik ... was een manusje-van-alles: steigerbouw regelen, video-opnames maken in de trein en op een station, She's leaving home van The Beatles voor strijkkwartet bewerken en instuderen, samen met een leerling een deel uit Bartok's Microkosmos voor twee piano's spelen, ... Enfin, ik had de smaak te pakken.

Margrith Vrenegoor

Jan Wolters & Gertjan Baan

leden van de 'meidengroep'

Els 'Belle' de Jong

Het meest aardige aan de muziekavonden vond ik het feit dat de raarste elementen in de voorstelling opdoken:

  • een hele grote Märklin-trein reed op tweeënhalve meter hoogte rond de aula (ter beschikking gesteld door Märklin Nederland)
  • een videobeamer (1984!!, dus ongeveer honderd kilo zwaar) stond bovenin de aula op een steiger om ...
  • zelf opgenomen clips te projecteren waarbij live werd gemusiceerd
  • er was - in een school van ongeveer 1000 leerlingen - een volwaardig orkest
  • enzovoort, enzovoort ...
  • maar het absolute hoogtepunt was toch wel de lerares godsdienst, Els de Jong, die in tijgervelletje op de piano lag en het zwoele nachttreinnummer zong: I'm Belle, Belle, Belle the sleeping car / Doesn't matter who you are / Just climb aboard to lie with me ...

In mijn laatste jaar op het ECL hebben we een combinatie gemaakt van Sondheim's A Chorus Line, Merrily We Roll Along en de musical Man of La Mancha onder de titel Ploerten, bedriegers en addergebroed.

Het programma Ploerten, bedriegers en addergebroed

Met andere woorden: het ECL was een 'hogedrukpan' voor mijn ontwikkeling.

Dank Margrith, dank Jan, dank Petra en dank ECL!